متن موزیک و معدنی

تصویر ها روز ناسا از پدیده‌های فضایی • مرجع معدن

امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۶

تصویر ها روز ناسا از پدیده‌های فضایی

دسته بندی : معدنی تاریخ : پنج شنبه ۹ آذر ۱۳۹۶

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) تعداد تصویر از پدیده‌های مختلف فضایی را منتشر انجام.


به
گزارش ایسنا و به گرازش از ناسا، در یکی از این تصویر ها که رصدخانه چاندرا
منتشر انجام، ابرنواختری از بقایای یک ستاره در فاصله ۱۹۰ هزار سال نوری از
زمین دیده می‌شود.


این ابرنواختر بقایای یک انفجار فوق‌العاده پرحجم اســـــت که انفجار آن حدود هزار سال پیش در نیم‌کره جنوبی زمین قابل رویت بوده اســـــت.


ابرنواخترها(Supernova)  پرجرم‌ترین
ستاره‌های عالم هستند، خانومدگی خود را با انفجاری عظیم به نام ابرنواختر به
پایان می‌برند. یک ابرنواختر زمانی رخ می‌دهد که یک ستاره در حال مرگ شروع
به خاموش انجام گرفتن می‌کند. آن گاه به طور ناگهانی منفجر انجام گرفته و مقدار زیاد زیادی
نور تولید می‌کند و در پس خود یک هستهٔ کوچک نوترونی به جای می‌گذارد.


نوترون سنگین‌ترین ماده در فضا اســـــت. مقداری نوترون به اندازهٔ
یک سر سوخانوم می‌تواند هزاران تن جرم داشته باانجام گرفت. ستاره ماده خود را به سوی
فضا پرتاب می‌کند و ممکن اســـــت درخشندگی آن تعداد روزی از کل یک کهکشان هم
زیاد‌تر باانجام گرفت.


هنوز هم می‌توان بقایای درخشان ستاره‌های منفجر انجام گرفته را که
صدها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده‌اند، دید. ابرنواخترها نادرند؛ در
کهکشان خودمان به طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابرنواختر رخ می‌دهد که
برخی از آن‌ها نیز در پس غبار کهکشان پنهان می‌شوند. آخرین ابرنواختر قطعی
که در راه‌شیری دیده‌ انجام گرفت، ابرنواختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما
اخترشناسان، به‌خصوص رصدگران آماتور، تعداد زیاد افزایشی را در دیگر
کهکشان‌ها یافته‌اند.



در تصویر دیگری که آن را نیز چاندرا منتشر انجامه اســـــت سحابی
سیاره‌نمای “مدوسا” در کهکشان “جمینای” دیده می‌شود که ۱۵۰۰ سال نوری از
زمین فاصله داشته و شعاع آن چهار سال نوری اســـــت.


“سحابی سیاره‌نما” (planetary nebula) نوعی سحابی منتشر شونده اســـــت که از گاز و پلاسما تشکیل انجام گرفته‌ اســـــت و معمولا این نوع سحابی‌ها پس از مرگ ستارگان به وجود می‌آیند.


این نام از قرن هجدهم، هنگامی که این سحابی‌ها به علت حلقوی
بودن(که خود به خاطر انفجار ستاره‌ اســـــت) در تلسکوپ‌های ضعیف به شکل یک
سیاره دیده و اشتباه گرفته می‌انجام گرفتند، به وجود  آمده‌ اســـــت.


عمر این سحابی‌ها کوتاه و حدود ۱۰ هزار سال در مقابل با عمر تعداد میلیون ساله ستاره اســـــت.



نواحی روشن از گاز یونیده، نه تنها کنار ستارگان تازه متولد
انجام گرفته، بلکه اطراف ستاره‌هایی که آخرین مراحل تغییر خود را سپری می‌کنند نیز
دیده می‌شود.


سحابی سیاره‌ نما عبارت اســـــت از یک پوسته گازی به دور یک ستاره آبی داغ و کوچک.


در زمان تغییر ستاره و در مرحله هلیوم‌سوزی، ممکن اســـــت
ناپایداری‌هایی بروز کند. برخی ستارگان شروع به تپش می‌کنند، در حالی که در
دیگر ستاره‌ها ممکن اســـــت پایان اتمسفر بیرونی به فضا پرتاب شود. در حالت
اخیر، یک پوسته گازی که با سرعت ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر بر ثانیه در حال انبساط
اســـــت اطراف یک ستاره کوچک و داغ(دمای ۵۰ هزار تا ۱۰۰ هزار درجه کلوین) تشکیل
خواهد انجام گرفت.